Często leżę obok niego, kiedy już wstanie słońce i przyglądam się.
Kawałek po kawałku, oceniam każdą rzęsę, każde znamię, czubek nosa, brodę, powieki skrywające dwa zwierciadła.
Budzi go mój dotyk, więc chowam łapki głęboko pod poduszką.
Znowu patrzę.

I nagle robię się zła. Nie, nie na niego. Ale żal mi się wkrada pod skórę i szepce zdenerwowany głupoty takie jak "zabrał mi kołdrę, nie budzi się, dlaczego to on mnie nie obserwuje, dlaczego on może tak spać, ja się ciągle budzę, to niesprawiedliwe, dlaczego to on mnie nigdy nie budzi".

Dlaczego?

A potem...on się budzi i wszystko jest kolorowe i bajeczne.
Przygarnia mnie, jeszcze naburmuszoną i zasypiam otulona ciepłem. Nie umiem powstrzymać uśmiechu.

* * *

Dla Kota.
Bo chyba już tylko on we mnie wierzy na serio.